lina

Човекот од Македонија во 21-иот век

Колку треба човек да биде стиснат, неслободен и понижен за да може мирно и сталожено да зборува пред камерите за трагедијата на своето семејство, за телата на најблиските кои со денови не може да ги подигне и погребе? Колку долго требал да живее осиромашено, ускратено, обесправено, за да не покаже дека го боли, да не изрази ниту едно автентично, искрено чувство на тага, очај, лутина, бес, или што и да е, на една сосема ирационална и неправедна положба во која се нашол, а мора да ја прифати како неизбежна? Што преживува таквиот човек, со смиреноста пред камерите, кога никој ништо не го прашува, никој ништо не му кажува, а тој чека и чека, како куче за милост? И што прави тој потоа, кога ќе се врати дома, во своите празни одаи, во рушевините од својот живот, поптполно сам и осамен? Го слуша ли тогаш повикот за помош на своето дете, кое не успеал да го спаси, а било на дофат на рака? Како се брани од тие гласови, од чувството на вина, за тоа што можел, а не стасал на време, кои го маваат од сите страни?

popgal22

А слични на него видовме многу, десетици луѓе во очај и неверување, кои не знаат, не веруваат и не сметаат дека воопшто може да им се помогне… И тоа е Македонија, да не се лажеме. Луѓето во неа живеат сами со себе и со своите неволји. На тоа се учени и научени, да се борат за својот живот, како умеат и знаат. А кога во таа борба ќе изгинат, и буквално, тоа го разбираат како судбина, или господова желба, и не се спротивставуваат. Тешко е да се прифати, НО на тој начин мисли мнозинството од нашите сограѓани…

popgal9

И како сега да ги научиме луѓето да поверуваат дека некој се грижи на нив, и дека тој некој, и кога немаат блиски и пријатели, е заедницата, државата? Како во тоа да ги увериме, кога неа ја нема? Како од таква позиција да тргенеме и да дојдеме до целта – помош и справување со несреќата? Како да ги увериме луѓето дека по масовни несреќи, животот продолжува, прво тешко, но стремежот е да стане подобро од она што било? И дека е тоа природно, нештата да се менуваат на подобро, по вакви масовни несреќи и катастрофи. А, за тоа имаме и наш автентичен пример во катастрофалниот земјотрес, кој однесе 1000 човечки животи, за да донесе ново, пространо и урбано Скопје.

Но, МАКЕДОНИЈА денес ја нема таа чувствителност, нема капацитет за сочувство со моментот и со настраданите. Ја нема спремноста, стратегијата и стручноста, во помагањето. Македонија денес не знае ништо. Целата, драгоцена меморија од нејзината скорашна историја како да е избришана – од несреќите, конфликтите, бегалските кризи, низ кои минуваше во последните 25 години… Како ништо да не сочувала, и ништо не научила, а имала бројни искуства на добри практики и изготвени национални стратегии за справување. Наместо сето тоа, државата е во ситуација да се потпира на солидарноста на граѓанинот и организациите – самоорганизирани. Резултатите од тоа се веќе погубни: недоволна и селективна помош и заштита, прегореност на помагачите, и континуирано влошување на состојбите. Услови, во кои македонскиот граѓанин нема да научи ништо ново од она што го знаел и до сега – дека е сам во својата несреќа, колку и таа да е масовна. А за своите основни човекови права во заедницата – на дом, безбедност, недискриминација и учество, и натаму нема да има никакви сознанија. И натаму тој/таа ќе се потпираат на судбината и на бога. Затоа мора да стане јасно и да се каже отворено и гласно дека денес, во 21-от век, на своите граѓани, „Македонија Вечна“, може да им го испорача само ТОА: јад , чемер, несигурност – и ништо повеќе од тоа.

И тоа е точката од која треба да се почне во градењето на заедницата…

Лина Ќостарова Унковска

Check Also

(видео) Ѓубре плови по Вардар

(видео) Ѓубре плови по Вардар

Загаденоста на реката Вардар во центарот на Скопје е алармантна. Огромен број на пластични шишиња …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *